Gepost op

Sabbatical

Nu ik in 2015 weer moeder geworden ben van onze kleine Benjamin, en al langere tijd grotere zorgen heb rondom onze dochter, heb ik besloten er 1 jaar tussenuit te gaan.

In dit jaar hopen we erachter te komen wat er met Isa aan de hand is, en ik de rust om op te pakken wat ik graag wil.

Dit betekent dat ik geen vaste klussen aanneem. Maar zoek je iemand die eenmalig kan invallen, bel gerust.

Gepost op

4 jaar

Een verjaardag is altijd speciaal. Het is tenslotte de dag waarop je ooit, jaren geleden geboren bent. De dag waarop twee mensen ouders werden. Jouw ouders. Of de dag waarop je zelf vader of moeder bent geworden. En een aantal van die verjaardagen zijn extra speciaal. Omdat je 21 wordt, en eindelijk volwassen. Omdat je 65 wordt (of net iets ouder) en met pensioen mag.

De vierde verjaardag is vooral voor ouders een hele bijzondere. Dat is namelijk de dag dat jouw peuter, kleuter wordt.

Als ouder heb je een doelbewuste keuze gemaakt voor de school waar de soon-to-be kleuter naar toe mag. De school uit de wijk (want dan kan hij zo lekker met vriendjes gaan spelen), of de school waarvan het schoolsysteem je het meeste aanspreekt. In de weken voor DE DAG is er op de kleuterschool geoefend, zodat kleuter, maar ook vooral mama kan wennen aan een ander ritme. Er wordt afscheid genomen van de peuterspeelzaal of het kinderdagverblijf, van peuterzwemmen, of andere activiteiten die onder schooltijd plaatsvinden. Want daar kan de kleuter niet meer naartoe.

En dan is er dan de verjaardag, en in de dagen erop volgend begint het schoolse leven.

Mijn dochter en vele van haar vriendjes worden vier, of zijn dat net geworden. En dan komt bij ons het besef weer even hard binnen. Waar haar vriendjes starten aan hun lange schoolcarrière, is voor Isa haar verjaardag er een als alle andere.

Zij wordt vier. Maar zonder geoefend te hebben op haar nieuwe basisschool. Zonder afscheid te nemen van het kinderdagverblijf of het peuterzwemmen. Zij wordt vier, maar ze is twee. Zij blijft op de groep waar zij nu zit, een Speel Leergroep. Omdat wij nog niet weten wat voor haar de beste plek is. Omdat de beste plek misschien wel niet, of eigenlijk zeker te weten van niet, in de buurt is. Omdat ze dan, zo klein als dat ze is, een busje in moet om met een vreemde mee te rijden naar haar school een stad verderop.

En wij… Ik ben daar nog niet klaar voor. Het kost me soms moeite blij te zijn voor de andere ouders als ze trots vertellen over de eerste schooldag van hun kleuter. Ik kost me moeite mee te leven als ze klagen over het nieuwe ritme van halen en brengen. Nu even wel. Omdat het moeilijk is te beseffen dat het voor onze dame altijd anders zal zijn. Over een tijdje, dan kan ik weer blij zijn, en meeleven. En ik hoop dat in die tijd mijn vriendinnen een beetje geduld met me hebben.

Onze dame wordt vier, en we gaan er een knalfeest van maken. Gewoon, omdat ze jarig is, en omdat iedere verjaardag speciaal is.

Gepost op

Voyeur

Een tijdje geleden wees een kennis mij op de facebook pagina en website van Lotje en Co. Ik had er nog nooit van gehoord, maar wat ik daar zag en las trof mij. Ik las mee met de belevenissen van de blogfamilies en las de quotes die geregeld voorbij komen.

Enige weken doe ik dit nu. Niet in het openbaar, maar zo tussendoor. Want ik voel me namelijk een beetje een voyeur tussen al dit lief en leed. Welk recht heb ik om me te begeven tussen families die het soms zo zwaar hebben. Die de zorg dragen voor, zoals ze zelf zeggen, een zorgintensief kind.

Wij hebben toch een prachtig, lief en wijs kind? Een kind dat goed slaapt, voor een peuter nog alleszins goed eet (ze lust nog bijna alles en doet meestal niet moeilijk) en ook nog eens heel vrolijk is op die enkele “Ik ben twee” bui na. Een kind waarvan “iedereen” zegt “dat het vast allemaal goed komt” en “je zult zien dat ……. (vul zelf maar in)”.

En dan nog iets, wat is nu precies een zorgintensief kind? Alle ouders zullen het met me eens zijn dat een kind verzorgen per definitie intensief is. Het kost je bijna al je vrije tijd, al je liefde (al raakt die nooit op) en een hoop moeite en energie. Ongeacht de leeftijd, de beperking (of juist geen beperking) en noem maar op.

Ik merk dat ik zelf nog niet kan rechtvaardigen dat ik met de uitdagingen van andere gezinnen meelees, want hoe erg is het nou eenmaal?

En dan wordt ik toch steeds met mijn neus op de feiten gedrukt. Onze dochter slaapt dan wel goed, eet dan wel goed, en geniet, maar ze doet het ook wel op haar hele eigen tempo. Een tempo wat soms nog het beste te vergelijken is met schuifelen, en dan soms ook nog achteruit. Het is een kind wat niet goed groeit én niet goed ontwikkelt. Een kind wat we iedere dag moeten volstoppen met medicatie tegen epilepsie. Een kind waarvan nog niemand weet wat er nu precies aan de hand is. Waarvan we het ene na het andere traject moeten opstarten.

We kunnen kwartetten met de ziekenhuiskaarten. Een meisje van 2,5 dat binnenkort niet naar de peuterspeelzaal mag maar naar een orthopedagogische dagbesteding. En misschien in het komende jaar wel een hersenoperatie zal moeten ondergaan.

Als ik dit zo van me afschrijf besef ik me steeds beter dat ik mijn voyeurisme niet hoef te rechtvaardigen. Wij zijn ouders net zoals de blogouders van deze site. Ouders van een zorgintensief kind.

Een heel lief en gelukkig kind, dat dan weer wel